Dio ride

17. yüzyılın ortasında rahip Leopoldo da Casamacchia, İncil’i alışılmışın dışında coşkulu ve özgür bir dille anlatır. Kilise Latince konuşurken o, halkın dilinde yakın bir Tanrı’dan, umuttan ve gülümsemenin bile mümkün olduğu bir inançtan söz eder. Sözleri köyden köye yayılır; kalabalıkları peşinden sürükler, geleneksel tapınakları sessizleştirir. Bu etki Roma’ya kadar ulaşınca Papa, dönemin en güçlü engizisyon yargıcısı Kardinal Maculani’yi görevlendirir. Soruşturma kısa sürede yalnızca bir yargılama değil, sarsılmaz sanılan inançların sorgulandığı çetin bir hesaplaşmaya dönüşür. Leopoldo’nun geleceği belirsizleşirken, onu yargılayanların içinde de sessiz bir şüphe filizlenir; çünkü bir sesi susturmak kolaydır, o sesin insanların içinde bıraktığı izi yok etmek imkânsızdır.