Ev

Hülya ile Mustafa, evsiz kaldıktan sonra çadırda kurdukları yaşamı çocuklarının eğitimine ve günlük ihtiyaçlarına uyacak biçimde düzenlemeye çalışırken aile içindeki dengeyi korumaya çalışır. En küçükleri İbo, enerjisiyle dikkat çeker; okulun disiplinine uymak yerine sokakların sunduğu hareketli özgürlüğe yönelir ve günlerini oyunla doldurmayı tercih eder. Ne İbo ne de yakınları, geçici sanılan bu düzenin ne denli kırılgan olduğunun tam olarak farkına varmaz; çadırda geçen günler adeta sıradan bir rutinmiş gibi yaşanır. Yeni bir yuva kurma hayaliyle ilerleyen aylar, dışarıdan bakıldığında mutlu bir aile tablosu çizer. Ancak süreklilik kurulamadıkça umut da ağırlaşır; insanın yuvasız kaldığında yalnızca barınak değil, kimliğinin de sarsıldığı anlaşılır.