Roméo et son corps

Kış gecesinde, gözleri dünyaya merakla bakan yetim Roméo, babasının cesedini mezardan çıkarır, evine sürükler ve onu ölü uykusundan uyandırır. Yeniden hayata dönen baba, adeta yeni doğmuş bir bebek gibi duyularını, hareketlerini ve konuşmasını yavaş yavaş yeniden keşfeder; Roméo ise onu beslemek, giydirmek ve günlük yaşamın basit ritüellerinde yönlendirmek için elinden geleni yapar. Artık aynı dünyanın insanları olmasalar da, ikisi de saklanamaz bir kırılganlık taşır; aralarındaki bağ hem dramatik hem de dokunaklı bir aile hikâyesinin merkezine yerleşir. Fantastik ve korku unsurlarıyla örülü bu yapım, ölümle yaşam arasındaki ince sınırı sorgularken sevginin, fedakârlığın ve bağlılığın dönüştürücü gücünü gözler önüne serer.